بزرگداشت علامه سید محمد حسین طباطبایی

۲۴ آبان، سالروز درگذشت فرزانه‏ ای فرهیخته و عارفی کامل است که عمر ۷۹ ساله خود را، برای شکوفایی معارف دینی و گسترش آن در جامعه انسانی هدیه نموده و با گذر از دانه و دام دنیایی، سبکبال با توشه ‏ای گران ‏سنگ چون تفسیر المیزان، به سوی یار پرکشید. بزرگداشت بزرگ‏مردی چون علامه سید محمد حسین طباطبایی ، ارج گزاری به تمامی عالمان و دانشمندان دینی است که با سخت ‏کوشی‏ های خود، دانش، معنویت و روحانیت را به انسان ‏ها تقدیم می ‏دارند. روح پاکش مهمان سفره رحمت الهی باد.

 

علامه حقیقت جو

یکی از ویژگی‏ های علمی علامه سید محمد حسین طباطبایی ، حقیقت ‏طلبی ایشان بود. در این باره نوشته‏ اند: «مرحوم علامه طباطبایی ، زندگی و سرمایه عمر خود را در راه حقیقت ‏طلبی صرف کرد. ایشان، پیش از آنکه به دنبال جریان ‏های رایج باشد، به دنبال حقیقت بود و هر گاه حقیقت را می ‏یافت و با تأمل و تحقیق، چیزی را کشف می‏ کرد، در بیان و اظهار آن تردید روا نمی‏داشت. ایشان، اهل هیاهو و جوسازی هم نبود و تنها از راه تدریس و گفتار و نوشتار معارف، نظرات خود را مطرح می‏ ساخت». داریوش شایگان اندیشمند معاصر که بیشتر کتاب های خود را به زبان فرانسه منتشر کرده است، در کتاب زیر آسمان های جهان از وی به عنوان پیر فرزانه یاد می کند.

 

ارادت به اهل بیت

یکی از ویژگی‏ های علامه سید محمد حسین طباطبایی، ارادت و احترام ویژه نسبت به اهل‏ بیت علیهم السلام بود. یکی از شاگردان ایشان در این باره می‏ گوید: «علامه، نسبت به اهل ‏بیت، به ویژه حضرت علی علیه ‏السلام تا سر حد عشق دلبستگی داشتند. هیچ به خاطر ندارم که از اسم هر یک از ائمه علیهم ‏السلام بدون ادای احترام گذشته باشند. در مشهد که همه ساله مشرف می‏شدند و تابستان را در آنجا می‏ ماندند، وقتی وارد صحن حرم رضا علیه‏ السلام می‏ شدند، بارها می‏ دیدم که دست‏ های لرزان را روی آستانه در می‏ گذاشتند و آستان در را می ‏بوسیدند. گاهی که از محضرشان التماس دعایی در خواست می‏ شد، می‏ گفتند: «بروید از حضرت بگیرید، ما اینجا کاره ‏ای نیستیم، همه چیز اینجاست».

 

نظم علامه

یکی از شاگردان علامه سید محمد حسین طباطبایی درباره نظم استادشان می‏ گوید: علامه طباطبایی بسیار منظم بود. غالبا قبل از شاگردان در کلاس درس حاضر می ‏شد. دقیقه‏ ای تخلف نمی‏ کردند و تا دقیقه آخر هم درس می ‏دادند و این برنامه دایمی ایشان بود. در برف و سرما، در طول ده و دوازده سال یادم نمی ‏آید که ایشان یک ‏دفعه هم درس را تعطیل کند. اتفاق می‏ افتاد که ساعت‏ ها مطالعه یا فکر می ‏کرد و یا می‏ نوشت. نظم و پشتکار زیادی داشت.

 

عظمت علامه

یکی از بزرگان که از جرعه نوشان محضر علامه سید محمد حسین طباطبایی بوده، می‏ گوید: در روز عیدی، عده ‏ای از افراد از قشرهای مختلف، نزد علامه آمده بودند. کنارم جوانی بود که محو عظمت علامه شده بود. چند دقیقه مجلس به سکوت برگزار شد و ابهت خاصی در آن بود. یک وقت آن جوان بی‏ اختیار اشک از چشمانش جاری شد و گفت: من تعجب می‏ کنم که چگونه زمین سنگینی این مرد ( علامه طباطبایی ) را تحمل می‏ کند. این جمله عجیبی بود که من از آن جوان شنیدم و حقیقت هم همین بود. انسان یک احساس عظمت و ابهتی در وجود علامه می‏ کرد که وصف‏ کردنی نیست.

 

(Visited 8 times, 1 visits today)
منبع